[unable to retrieve full-text content]مرا تا باشد این درد نهانی xa0 xa0 تو راجویم که درمانم تو دانیxa0 عنایت تو کوه است ، فضل تو دریاxa0

xa0 این متن زیبای نیما یوشیج کهنه و فراموش شدنی نیست : xa0 "فکر را پر بدهید" و نترسید که از سقف عقیده برود بالاتر " فکر باید بپرد" برسد تا سر کوه تردید و ببیند که میان افق باورها کفر و ایمان چه به هم نزدیکند .... " فکر اگر پربکشد" جای این توپ و تفنگ و این جنگ، سینه ها دشت محبت گردد، دستها مزرع گلهای...

xa0 خداوندا عاشق آرامش اسمتمممممممم همین

xa0 زندگی مواجهه ابدی آدم هاست xa0 با انتخاب هایشانxa0

زندگی آنقدر طولانی نیست که هر روز بتوان مهربان بودن و به فردا انداخت

دلتان دریایی، xa0شادی هاتون یلدایی xa0

در فروبسته ترین دشواری در گرانبارترین نومیدی، بارها بر سر خود بانگ زدم: "هیچت ار نیست مخور خون جگر، دست که هست"! بیستون را یاد آور، دستهایت را بسپار به کار، کوه را چون پرِ کاه از سر راهت بردار ! و چه نیروی شگفت انگیزیست، دست هایی که به هم پیوسته ست! فریدون مشیری

چایت را بنوش ، نگران فردا نباش از گندمزار من و تو مشتی کاه می ماند برای بادها

خدایا یادت را زیر تنهاییم ستون کن که من از آوارگی بی تو میترسم

نبض گلها را میگیرم.آشنا هستم با، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخت.روح من در جهت تازه اشیا جاری است.روح من کم سال است.روح من گاهی از شوق، سرفهاش میگیرد.روح من بیکار است:قطرههای باران را، درز آجرها را، میشمارد.روح من گاهی، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.